Overzicht van alle BERRT Gastenboeken

Goor, 22 april 2013.
Nog een beetje brak van de lange dag gisteren toch maar over tot het gewone leven. Avontuurlijke all road reis naar Marokko met BERRT als reisleider/trainer.
Wil je avontuur, dan krijg je avontuur.
Het begon na een voorspoedige vliegreis naar NADOR al op het vliegveld aldaar. Na een behoorlijke wachttijd bij de douane, nadat enkelen van ons door een theebruine man met zwarte snor en donkere Ray Ban met een pasje van de geheime dienst waren geintervieuwd nog voor de douane, dan toch in Marokko gearriveerd. Bij het geld halen werd al vrij snel van 2 man het pasje opgevreten door de geldmachine (da's Marokko). Werd men niet nerveus van en snel ging het met enkele taxi's naar het hotel Paris Dakar, alwaar de truck al werd uitgeladen. Alles was onbeschadigd gearriveerd en er kon worden begonnen met het monteren van spiegels; ruiten en andere onderdelen. Boutjes en schroefje die even weg waren, kwamen weer terug of er werd iets geregeld. Met z'n allen een klusje wat snel was gebeurd. Mooi was om te zien dat ieder al een beetje in de feer kwam en elkaar stond te helpen. Door Ton werd de plaatselijke kelner op pad gestuurd om een alcoholische versnapering te scoren hetgeen ook lukte, waarna we na gedane arbeid al vast konden voorgenieten.Die avond werd er een groepsindeling gemaakt waarmee we de volgende dag zouden vertrekken. Na een briefing waarbij nog gevraagd werd of er liefhebbers waren voor een alternatieve pionierroute ging men gaandeweg naar bed. Er werd op de vraag van de pioniersroute maar door een enkeling gereageerd waardoor er werd besloten toch de bestaande track te gaan rijden. Wellicht was men nog wat voorzichtig om meteen de 1e dag al het kruit te moeten verschieten. De volgende dag na het ontbijt ben ik met mijn groepje Gert; René; Henk; Jaap en Peter vertrokken voor een ogenschijnlijke relaxte dag waarbij we rustig Marokko zouden ruiken/proeven en beleven. Echter we willen avontuur en kregen avontuur. Na een kleine 80 km on en off road kregen de navigaties in onze club kuren. De track ging over in een vogelvlucht streep naar het hotel in Missour. Nog niets aan de hand dachten wij, alles komt goed! Door de streep zoveel mogelijk te volgen zouden we vanzelf in Missour uitkomen. We misten alleen het koffie en lunchadres maar de route en de natuur maakte alles goed. Prachtige singletracks, technische stukken, mooie nederzettingen en zeer afwisselende natuur. Probleem was echter dat de streep diagonaal door de Atlas ri missour wees. Ook de brandstof begon een punt te worden. Na getapt te hebben uit een Adventure en overal geinformeerd naar benzine, bleek ons al gauw dat in dit gebied het vervoer alleen op biobrandstof loopt. Inmiddels werd er al een motor gesleept die geheel droog stond en bij de rest begonnen de lampjes ook een voor een te branden. We reden echter boven de 2000 meter tussen de sneeuwwallen door en hadden niet het idee daar een pomp te kunnen vinden. Op die hoogte overvallen worden door een onweersbui gepaard met forse hagelstenen is ook geen pretje in je woestijn outfit. We reden echter dus we bleven rijden. Heel bijzonder om met 6 motoren geruisloos een lange afdaling te pakken in de Atlas om maar de bergen uit te komen en brandstof te besparen. Ik wil nog wel even melden dat we inmiddels al geen uren meer een stuk asfalt hadden gesignaleerd. Door het ontbreken van wegnummers en/of plaatsnamen hadden we ook geen idee meer waar we zaten op de kaart. Na een kort overleg met de groep werd unaniem besloten om iets te zoeken waar mensen woonden. Dat lukte. Plotseling kwamen we in een dal alwaar 2 overheidsgebouwen stonden. Daarnaast de plaatselijke Albert Heijn. Inmiddels was het al laat in de middag en de zon begon te verdwijnen. Gauw onze natte boel in de laatste zon te drogen gehangen en ons zelf verwend met een stukje stokbrood met honing; een yoghurtje en een mierzoet cakeje gekocht in de AH. Bedankt nog mannen! De manager van de supermarkt kon niet lezen/schrijven maar met zijn bruine vinger kon hij aanwijzen op de kaart waar we ons bevonden. De dichtsbijzijnde pomp was ongeveer 60 km wat voor ons zeker niet te halen was. Wat te doen? Verschillende scenario's in de groep besproken waarbij er ook wederom snel witte rook verscheen. Gebeld naar het basiskamp waar Bennie ons vertelde dat we nog ongeveer 160km van het hotel waren. Hij zou trachten brandstof onze kant op te krijgen, maar dat kon even duren. (da's Marokko). De plaatselijke bewoners waren gaandeweg vertrokken de bergen weer in en het werd donker. Wachten, wachten. Slap ouwehoeren en de moraal was goed. Bij de mannen kon de dag eigenlijk al niet meer stuk. Omdat ik niet van plan was om bij het donker de passen weer op te gaan besloten we in overleg om slaapplaats te gaan zoeken. Bij de medische post brandde er nog licht dus daar aangeklopt. Een van de 2 verpleegsters opende een getralied raam en vertelde dat het niet mogelijk was om daar te slapen. 2 meisjes en 6 stinkende mannen in 1 gebouw kon niet. Ernaast was een soort dependance van een overheidsgebouw met daarin een nachtwaker die ons wel zou kunnen helpen. Deze beste man sprak arabisch dus met behulp van de verpleegster (nadat ze errug boos werd toen hij ons niet wilde helpen) overtuigd van de noodzaak van onderdag. We mochten daar wachten op de benzine maar niet slapen. Na enig heen en weer gebel bleek dat de Shell ons niet wist te vinden en ze zouden de volgende ochtend komen. Toen dat duidelijk werd, werden er dekens uitgedeeld en mochten we een bedje maken. Verdeeld in de gang en in zijn rustkamer verdeelden we ons voor de nacht. Zijn kamer was echter hel verlicht met een luide TV en blauw van zijn pijp waarin gemalen iets werd gerookt (stinken). De vermoeidheid sloeg echter toe dus de een na de ander viel in een onrustige slaap totdat!!! Omstreek 23.30 stond dan toch de brandstof voor de deur waarna de wakkeren de motoren gingen tanken met een geimproviseerde trechter. Terwijl de pompbedienden weer naar binnen gingen bleek dat onze nachtwaker de bedjes weer had opgeruimd en dat we er werden uitgezet. F"CK KL"TE en nog meer. Gauw geregeld dat we in verband met de veiligheid achter de krakemikkige MB (ons geluk want hij kon niet hard) rijdend door de bergen de bewoonde wereld weer kon worden opgezocht. De 2 Shell mannen wilden kennelijk gauw achter de gebreide broek want voor we gereed waren voor vertrek begonnen ze al te rijden. Echter door inventief te reageren kwam het toch goed (da's ook Marokko) Vanuit de woonplaats van de mannen in de MB was het voor ons na 65 km asfalt een verademing om in het bivaque aan te komen, waar het bier met de stroopwafels nog voor ons klaar stonden. Na verder nog een maaltijd lagen we dan toch omstreeks 05.00u in ons mandje.
Dit was nog maar de eerste dag. Avontuur; improvisatie; alternatieve routes; sneeuw in Marokko; stromende berghellingen plotselinge wash outs enz. Eigenlijk misschien wel te veel voor een dag dus de volgende dag een relax dag over het asfalt naar XALADU in Erfoud. Daarna met de groep een fantastische week gehad waarbij we elkaars gelijken waren en de sfeer HELEMAAL super. Op een gevalletje spuitpoep na ook gelukkig geen schade's of blessures en konden we terug kijken op alles (misschien nog wel meer) wat de folder beloofde.
Gert; René; Henk; Jaap en Peter nogmaals bedankt voor de dicipline; het meedenken; jullie support bij mijn beslissingen; het lachen het afzien, eigenlijk alles.
De rest van de deelnemers en collega reisleider/trainer bedankt voor de geweldige week en tot ziens bij een volgende keer.